Menu
Ψυχικός πόνος, μοναξιά & ανθρώπινες σχέσεις | Δρ Αγγελική Νιάρχου

Ψυχικός πόνος, μοναξιά & ανθρώπ…

Γιατί τόσος πόνος; Γιατί ...

19η Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης- Εκατοντάδες τα περιστατικά βίας στην Ελλάδα

19η Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά…

Η 19η Νοεμβρίου έχει καθι...

Children Inherit Intelligence From THIS Parent!

Children Inherit Intelligence From …

Most of us generally assu...

«Ο θάνατος της ομιλίας»: Μια υπέροχη animation ταινία για την επικοινωνία (Βίντεο)

«Ο θάνατος της ομιλίας»: Μια υπέροχ…

Μια μικρού μήκους animati...

Το παιδί μέσα μου με φωνάζει, κάθε ψυχοσωματικό είναι μία κραυγή | Αγγελική Κοσκερίδου - Νιάρχου

Το παιδί μέσα μου με φωνάζει, κάθε …

Η γρήγοροι ρυθμοί της καθ...

Το 1ο Φεστιβάλ "Θεραπεύω" Ψυχή & Σώμα με εκπαιδευτικό χαρακτήρα για το κοινό στις 2/10

Το 1ο Φεστιβάλ "Θεραπεύω"…

Η Πανελλήνια Ένωση Συμπ...

Ένα παιδί που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου..

Ένα παιδί που δεν το αποδέχθηκαν, τ…

«Είναι εύκολο να γίνεις γ...

Βραβείο Υγείας & Πρόνοιας έλαβε η ΜΚΟ Θεραπευω

Βραβείο Υγείας & Πρόνοιας έλαβε…

Στο Φεστιβάλ Εθελοντισμ...

1o Συνεδριο Ολιστικής Ιατρικης στο Caravel

1o Συνεδριο Ολιστικής Ιατρικης στο …

Με στόχο την «ολιστική» α...

Prev Next

19η Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά της παιδικής κακοποίησης- Εκατοντάδες τα περιστατικά βίας στην Ελλάδα

Η 19η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα ενάντια στην Κακοποίηση των Παιδιών, προκειμένου μέσα από διάφορες δράσεις να δοθεί έμφαση στο γεγονός ότι όλο και περισσότερα παιδιά σήμερα είναι θύματα βίας από τους ενήλικες ακόμα και από τους ίδιους τους γονείς τους.

Η επιλογή της ημερομηνίας δεν είναι τυχαία καθώς έγινε για να συνδυαστεί με την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου). Η πρωτοβουλία ανήκει στην «Women's World Summit Foundation» (WWSF), που συσπειρώνει μη κυβερνητικές οργανώσεις, γυναικείες και για την υπεράσπιση του παιδιού. Σήμερα ολοκληρώνεται και η διεθνή καμπάνια «19 Ημέρες Ακτιβισμού κατά της Παιδικής Κακοποίησης» («19 Days of Activism for Prevention of Abuse and Violence against Children»). Από ελληνικής πλευράς συμμετέχει το «Χαμόγελο του Παιδιού».

 Πηγή: mothersblog.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ένα παιδί που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου..

«Είναι εύκολο να γίνεις γονιός, αλλά είναι δύσκολο να είσαι γονιός».

Σ’ αυτή τη φράση ο Βίλχελμ Μπους εσωκλείει σύντομα και περιεκτικά τη δυσκολία – κι ο,τι αυτή προϋποθέτει ή συνεπάγεται- του να είναι κανείς όχι τέλειος, αλλά ένας αρκούντως καλός γονιός. Εξάλλου τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά, κι αυτό είναι κάτι, που χρειάζεται να κρατάμε καλά στο νου μας.

Όταν κάποιος γίνεται γονιός, τότε είναι η στιγμή που έρχεται στην επιφάνεια το δικό του εσωτερικό παιδί, των δικών του παιδικών χρόνων, έρχεται ξανά σε επαφή με το παρελθόν του, με τα τραύματά του. Και μπορεί είτε να υποκύψει σ’ αυτά και να τα αναπαράγει, διαιωνίζοντας με τη σειρά του αυτό το φαύλο κύκλο γενεών, είτε μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με τις πληγές του, σπάζοντας τον κύκλο. Όποια κι αν είναι η επιλογή του, οι συνέπειες είναι αναπόφευκτες και αντίστοιχες της απόφασής του. Ο πρώτος δρόμος είναι σίγουρα ο πιο εύκολος, αλλά εξίσου σίγουρα είναι και ο πιο επικίνδυνος και επώδυνος για το παιδί μπροστά του.

Οι γονείς βλέπουν το παιδί τους ως προέκταση του εαυτού τους, αδυνατούν να το δουν ως ξεχωριστή προσωπικότητα, ως πλάσμα με διαφορετική ταυτότητα, τη δική του ταυτότητα. Περιμένουν απ’ αυτό να γίνει ό,τι δεν έγιναν, να κάνει ό,τι δεν έκαναν, να ζήσουν τη ζωή που δεν έζησαν μέσα απ’ τη ζωή του παιδιού τους, να “φτιάξουν” το τέλειο, το ιδανικό, το ατσαλάκωτο παιδί. Αντ’ αυτού όμως, το μόνο που καταφέρνουν να “φτιάξουν” είναι ένα φοβισμένο παιδί.

«Όταν ο γονιός δεν έχει αρκετή αυτοπεποίθηση, όταν δεν είναι σίγουρος για τη θέση του, μπορεί να αντιδρά άσχημα στις εκδηλώσεις αντίστασης του παιδιού του. Αντί να δει την αντίσταση ως μία εκδήλωση της ταυτότητας του παιδιού, αισθάνεται ότι κατευθύνεται εναντίον του» (Ιζαμπέλ Φιλιοζά). Και τότε οι γονείς κάνουν ένα από τα μεγαλύτερα τους λάθη. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους, προσπαθούν να μεγαλώσουν ένα υπάκουο και πειθαρχημένο παιδί χρησιμοποιώντας ως όπλο τους και έχοντας ως σύμμαχο τους το φόβο. Και ο φόβος είναι παιδική κακοποίηση.

Παιδική κακοποίηση δεν είναι μόνο ό,τι αγγίζει τη σφαίρα του ακραίου. Παιδική κακοποίηση είναι οι τιμωρίες, οι επικρίσεις, οι υποτιμήσεις, οι ετικέτες, οι συγκρίσεις, οι απαιτήσεις, οι απειλές, η αδιαφορία, η απόρριψη, η απαξίωση, η ειρωνεία, τα λόγια που πονάνε, η αγάπη υπό όρους («Σ’ αγαπώ/ Είσαι καλός/ή, αν κάνεις αυτό που λέω/θέλω εγώ»).

«» (F. Engels). Δε μιλάμε πλέον για μια σχέση ισότιμη, αναφορικά με την αξιοπρέπεια και την Το παιδί δεν μπορεί να ακούει προσβολές, γιατί μόνο έτσι μεγαλώνοντας θα αποκτήσει αξιοπρέπειααξία του παιδιού ως ανθρώπου. Μιλάμε για μια σχέση ελέγχου, για ένα μόνιμο παιχνίδι εξουσίας, με τους γονείς να κατηγορούν το παιδί ξεχνώντας ότι αυτοί το ξεκίνησαν.

Κάθε φορά που ο γονιός επιδιώκει να επιβληθεί στο παιδί του, κατ’ ουσίαν επιχειρεί να επιβληθεί στα τραύματα του για να μην πονάει. Πίσω απ’ τη βία κρύβεται μια δική του ιστορία, είναι οι παλιές πληγές, που ξαναματώνουν, προβάλλει την οργή της παιδικής του ηλικίας στο παιδί του.

Το παιδί εξαρτάται από τους γονείς του, καθρεφτίζεται στο βλέμμα τους, βλέπει τον εαυτό του μέσα απ’ τα δικά τους μάτια. Το παιδί δεν έχει ανάγκη από τέλειους γονείς, έχει ανάγκη από γονείς που το αγαπούν και κυρίως το αποδέχονται άνευ όρων και όχι άνευ ορίων. Δε φτάνει μόνο η αγάπη, χρειάζεται και η αποδοχή. Ένα παιδί, που δεν το αποδέχθηκαν, τρέχει για μια ζωή προκειμένου να φτάσει κάπου. Έχει ανάγκη από γονείς που αποδέχονται ότι το παιδί τους δεν είναι τέλειο, ότι δεν είναι ίσως αυτό που ονειρεύτηκαν, ότι δεν είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι. Αλήθεια, οι ίδιοι είναι αυτό που θα ήθελαν να είναι; Αποδέχτηκαν ποτέ τον εαυτό τους; Τον αγάπησαν; Το παιδί έχει ανάγκη από γονείς, που αναγνωρίζουν τα λάθη τους, τα παραδέχονται και προσπαθούν να τα διορθώσουν.

«Κι εμείς τι πάθαμε που μεγαλώσαμε έτσι;». Μεγαλώσαμε μέσα σ’ έναν ψεύτικο εαυτό. Μάθαμε να φοβόμαστε, να κρυβόμαστε πίσω από μάσκες, να μην έχουμε πρόσωπο, αλλά προσωπείο, να φοράμε το κουστούμι μας και να παίζουμε το ρόλο μας. Μάθαμε να μην εκφράζουμε τις ανάγκες και τα «θέλω» μας, να μην τα αναγνωρίζουμε, να θέλουμε τα «θέλω» των άλλων, να τα περνάμε για δικά μας, να τους ανήκουμε, να εξαρτιόμαστε. Μάθαμε να μην αγαπάμε τον εαυτό μας, άρα και τους άλλους, να μην τον αποδεχόμαστε, να τον σαμποτάρουμε, να ζητούμε το δυσλειτουργικό για να λειτουργήσουμε ή για να νομίζουμε ότι έτσι λειτουργούμε. Μάθαμε να βολευόμαστε, να μη ρισκάρουμε, να μην κυνηγάμε τα όνειρά μας, να μην ονειρευόμαστε, να μας τρομάζει η αλλαγή, δηλαδή η ίδια η ζωή, μάθαμε να μη ζούμε. Άλλα περισσότερο, άλλα λιγότερο. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Κι αν πάλι όλα αυτά δεν τα αναγνωρίζουμε είναι γιατί κυρίως μάθαμε να τα βάζουμε όλα «κάτω απ’ το χαλί»… Κι αφού δεν τα βλέπω, ή μάλλον δε θέλω να τα δω, τότε δεν υπάρχουν! Αυτό πάθαμε. Γίναμε έτσι…

Μας οφείλουμε λοιπόν να βγούμε στο φως, να δούμε τις σκιές μας, να τις αναγνωρίσουμε, να τις γνωρίσουμε κι αυτή τη φορά να μάθουμε να τις διαχειριζόμαστε. «Να πούμε “ναι” στον εαυτό μας, να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας σαν αυτό να είναι το σοβαρότερο απ’ όλα τα καθήκοντά μας.» (C. Jung). Να βγάλουμε τη μάσκα! Να σπάσουμε τον κύκλο!

Κατερίνα Κοντογιαννάτου,
Ψυχολόγος ΑΠΘ- Ειδ. στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία

Πηγή: themamagers.gr

Διαβάστε περισσότερα...

7 πράγματα που κάνουν οι γονείς και εμποδίζουν τα παιδιά τους να επιτύχουν

Ο Dr Tim Elmore, ερευνητής, ψυχολόγος και συγγραφέας Best Seller βιβλίων ψυχολογίας, ανακάλυψε επτά σοβαρά λάθη που κάνουν συχνά οι γονείς καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, που μειώνουν την αυτοπεποίθηση τους από μικρή ηλικία και περιορίζουν τις πιθανότητες να έχουν μια επιτυχημένη καριέρα και προσωπική ζωή.

Δείτε τα παρακάτω λάθη των γονιών ώστε να αποφύγετε να κάνετε τα ίδια λάθη και εσείς!

1. Προστατεύουν υπερβολικά!

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο κίνδυνος παραμονεύει σε κάθε γωνία. Έτσι η ασφάλεια των παιδιών μας προέχει από όλα τα άλλα και ο φόβος του να μην πάθουν κάτι, μας κάνει να προσπαθούμε τα πάντα προκειμένου να μην πάθουν τίποτα. Αλλά αυτό έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Οι ψυχολόγοι στην Ευρώπη ανακάλυψαν ότι εάν ένα παιδί δεν παίξει έξω και δεν χτυπήσει γόνατο, ίσως θα έχει φοβίες σαν ενήλικας. Τα παιδιά πρέπει να πέφτουν κάποιες φορές, για να μαθαίνουν ότι είναι φυσιολογικό.

Οι νέοι, για παραδειγμα, πρέπει ίσως να χωρίσουν από κάποια σχέση για να αποκτήσουν την συναισθηματική ωριμότητα που χρειάζεται μια σχέση για να διαρκέσει. Εάν οι γονείς αφαιρέσουν κάθε κίνδυνο από την ζωή των παιδιών τους, τότε αυτά θα έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση σαν μεγάλοι.

2. Σώζουν πολύ γρήγορα.

Τα παιδιά δεν αποκτούν μερικές από τις ικανότητες που είχαν τα παιδιά πριν 30 χρόνια γιατί οι γονείς σήμερα, τρέχουν να λύσουν το πρόβλημα αντί να αφήσουν πρώτα τα παιδιά τους να προσπαθήσουν. Όταν σώζουμε εμείς μια κατάσταση πρώτοι και πνίγουμε το παιδί με πολλή ‘βοήθεια’, τότε αυτό μαθαίνει να βασίζεται σε άλλους για να του λύσουν τα προβλήματα. Αυτό όμως δεν γίνεται στην πραγματική ζωή. Το αντίθετο μάλιστα. Έτσι τα στερούμε από το να γίνουν ικανοί ενήλικες.

3. Επαινούμε πολύ εύκολα.

Το να τα επιβραβεύουμε για τα πάντα υπερβολικά δεν είναι τελικά θετικό. Όταν τα επαινούμε με το παραμικρό, τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι η μαμά και ο μπαμπάς είναι οι μόνοι που τους λένε ότι είναι καταπληκτικά ενώ οι άλλοι δεν τους το λένε. Αρχίζουν να αμφισβητούν την αντικειμενικότητα των γονιών τους.

Όταν επαινούμε πολύ και αγνοούμε την κακή συμπεριφορά τους, τα παιδιά μαθαίνουν να εξαπατούν,να υπερβάλουν, να ψεύδονται και να αποφεύγουν την σκληρή πραγματικότητα γιατί δεν έχουν εκπαιδευτεί για να την αντιμετωπίσουν.

4. Αφήνουμε τις ενοχές να μας οδηγούν.

Το παιδί σας δεν χρειάζεται να σας αγαπά κάθε λεπτό. Τυχόν απογοήτευση θα ξεχαστεί γρήγορα αλλά όχι και τα αποτελέσματα όταν τα έχετε κακομάθει. Πείτε λοιπόν όχι ή όχι τώρα, και αφήστε να παλέψουν για αυτό που θέλουν και χρειάζονται. Σαν γονείς τους δίνουμε ότι θέλουν όταν τα επιβραβεύουμε, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν πολλά παιδιά. Όταν κάποιο κάνει κάτι καλά, αισθανόμαστε ότι είναι άδικο να παινέσουμε και να επιβραβεύσουμε μόνο αυτό και όχι το άλλο.

Αυτό δεν είναι σωστό και δεν ενδυναμώνει σε αυτά την άποψη ότι η επιτυχία εξαρτάται από τις δικές μας πράξεις και μόνο. Σιγουρευτείτε πως ένας καλός βαθμός δεν έχει σαν βραβείο μια βόλτα στο μεγάλο πολυκατάστημα. Αν η σχέση σας με τα παιδιά σας βασίζεται σε υλιστικά βραβεία, τότε τα παιδιά δεν έχουν ούτε εσωτερικά κίνητρα ούτε αγάπη χωρίς αντάλλαγμα.

5. Να μοιραζόμαστε τα δικά μας λάθη του παρελθόντος.

Εμείς σαν ενήλικες πρέπει να αφήνουμε τους νέους να απλώνουν τα φτερά τους και να πειραματίζονται μόνοι τους αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να τα βοηθήσουμε να πλεύσουν στα άγνωστα νερά.

Πείτε τους για τα δικά σας λάθη όταν ήσασταν στην ηλικία τους και βοηθήστε τα να κάνουν καλές επιλογές. (Αποφύγετε αρνητικά μαθήματα που πήρατε σχετικά με το κάπνισμα,το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά.)

Επίσης, τα παιδιά πρέπει να προετοιμάζονται για μικρά παραπατήματα και να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες των αποφάσεών τους. Μοιραστείτε μαζί τους πώς εσείς αντιμετωπίσατε μια παρόμοια εμπειρία, τι σας οδήγησε να το κάνετε και τι αποτέλεσμα είχε το μάθημα που πήρατε.

Επειδή δεν είμαστε η μόνη επιρροή στα παιδιά μας, πρέπει να είμαστε η καλύτερη.

6. Νομίζουμε την εξυπνάδα και την ικανότητα σαν δείγμα ωριμότητας.

Η εξυπνάδα συχνά χρησιμοποιείται σαν ένδειξη ωριμότητας του παιδιού και σαν αποτέλεσμα, οι γονείς υποθέτουν ότι το έξυπνο και ταλαντούχο παιδί είναι έτοιμο για την ζωή. Όμως δεν είναι έτσι. Κάποιοι επαγγελματίες αθλητές και σταρ του Χόλιγουντ, για παράδειγμα, έχουν απίστευτο ταλέντο αλλά εμπλέκονται σε σκάνδαλα.

Επειδή είναι προικισμένα με κάποιο χάρισμα σε έναν τομέα στην ζωή τους, δεν σημαίνει ότι είναι έτσι και σε άλλους. Δεν υπάρχει ‘ηλικία υπευθυνότητας’ ή οδηγός για το πότε ένα παιδί πρέπει να έχει συγκεκριμένες ελευθερίες, αλλά κατά κανόνα, θα πρέπει να παρατηρείτε τα άλλα παιδιά στην ηλικία των δικών σας. Εάν εκείνα κάνουν περισσότερα μόνα τους από ότι τα δικά σας, τότε ίσως τα καθυστερείτε να γίνουν ανεξάρτητα.

7. Δεν ακολουθούμε αυτά που διδάσκουμε

Σαν γονείς, έχουμε την ευθύνη να δείξουμε στα παιδιά μας την ζωή που πρέπει να ζήσουν. Να ζήσουν μια ζωή με χαρακτήρα, υπεύθυνα για τις αποφάσεις τους και τα λόγια τους. Μπορούμε σαν αρχηγοί της οικογένειας να πούμε τα σωστά λόγια αλλά πρέπει να προσέξουμε αυτά που τους λέμε να τα τηρούμε και εμείς σαν άνθρωποι. Τα παιδιά θα μιμηθούν το παράδειγμά μας. Εάν δεν κάνουμε συμβιβασμούς σε κάποια πράγματα, θα ξέρουν και αυτά ότι είναι απαράδεκτο.

Δείξτε στα παιδιά σας τι σημαίνει να δίνεις αφιλοκερδώς συμμετέχοντας με χαρά σε διάφορες εθελοντικές εργασίες. Κάντε καλύτερο τον τόπο και τους ανθρώπους γύρω σας.

Πηγή: Forbes.com

Διαβάστε περισσότερα...
Συνδρομή σε αυτήν την τροφοδοσία RSS

Ψυχολογία

Εναλακτικές Θεραπείες

Βοτανοθεραπεία